ik sta ook op My Space: en op facebook: www.facebook.com/The Rossettis
boekingen: DyslexieDyslexie (algemeen) Toen ik 33 jaar was, kwam ik er via een televisieprogramma achter dat ik onmiskenbaar dyslectisch ben. Tot die tijd wist ik er heel weinig over, ik had het onderwerp altijd weten te vermijden. Ik had wel eens dyslectische leerlingen gehad, maar die maakten zulke rare spelfouten, dat ik mezelf absoluut niet in hen herkende. Bovendien had ik Engels gestudeerd en een vertaalopleiding gedaan, en dat doen dyslectici niet, dús kon ik niet dyslectisch zijn. Althans, dat zei iedereen in mijn omgeving. Na dat tv-programma ben ik me er uiteraard verder in gaan verdiepen en ik heb me ook laten testen door een pedagoog om het echt zeker te weten. Ik heb nu een dyslexie-verklaring in het laatje bij mijn diploma’s en mijn bul liggen, wie weet komt hij ooit nog van pas. Bij mensen die dyslectisch legt de informatie die via oren en ogen binnenkomt
een andere route af in de hersenen dan bij
mensen die niet-dyslectisch zijn. Bijvoorbeeld: de hele taalverwerking -lezen,
schrijven, spreken- gebeurt bij dyslectici in het voorhoofd, de buurt van het
korte termijngeheugen, en bij niet-dyslectici ergens in de buurt van een oor.
Dit verklaart meteen waarom het korte termijngeheugen gauw overbelast is bij
dyslectici. Dyslexie en Engels Door de Engelse taal als mijn grote passie te kiezen, heb ik het mezelf
destijds niet makkelijk gemaakt. De Engelse spelling en uitspraak zit vol met
rare uitzonderingen. Toch had ik daar niet zoveel moeite mee, omdat ik mezelf
altijd had ondergedompeld in de Britse popmuziek, dus klank en geschreven woord
liggen diep verankerd in mijn hersenen. Op school heb ik gedegen en
overzichtelijk les gehad. En de studie bestond voornamelijk uit romans en poëzie
lezen, en dat vind ik van jongs af aan al heerlijk. Ander groot voordeel van de
studie Engels was dat je niets in een andere taal hoefde te lezen. Ik kon en kan
geen paragraaf in het Duits of Frans lezen zonder het spoor volkomen bijster te
raken. Ik weet pas sinds mijn 33ste dat dat vreemd is voor iemand met een 8 en
een 7 op zijn VWO-lijst. Als vertaler brak het me op dat mijn woordenschat zo klein is; ik moest zo
vreselijk veel opzoeken. De lesmethodes voor Engels – en ik hóóp dat het voor andere vakken beter is!- zijn tegenwoordig een verzameling ditjes en datjes uit het Engels taalgebied met veel illustraties en wisselende lettertypes wat allemaal schots en scheef over de pagina’s uitgestrooid is. Voor de gemiddelde dyslecticus is er geen touw aan vast te knopen, en ik vraag me af of het voor anderen wel het geval is. Het boek dat ik leerlingen aanraad zelf te kopen is Essential Grammar in Use voor de eerste en tweede klas, en English Grammar in Use vanaf de derde klas. Het zijn overzichtelijke boeken met goede uitleg en veel oefeningen. Gewoon bij Bol.com te bestellen.
© 2007 www.mariska.nu
Laatst gewijzigd: 2-8-2010
|
|