• 4 december: opgetreden met Vincent en Trio Drie Eilanden
• festival sunsation 2009
• 1 april: geposeerd voor de Elegance
• 14 maart: naar Five Guys named Moe geweest!
• 5 maart: boekpresentatie De Ottomaanse Herder
• 17 en 19 februari: cd-opnames
• 20 januari: eerste drumles
• Sunsation

4 december hadden The Rossettis, Jan-Frans en ik dus, hun debuutoptreden, en maar meteen in in het Beauforthuis in Austerlitz.

Vincent opende de avond met een leuke conference, daarna deden Jan-Frans en ik 7 liedjes en tot slot voor de pauze een Ierse meezinger. Na de pauze zong ik samen met het Trio Drie Eilanden 2 Dickinsongedichten: een door mij en een door hen op muziek gezet. Drie Eilanden hadden Emily Dickinson op hun repertoire staan omdat Simon Vestdijk in de jaren 30 enkele gedichten van haar had vertaald. De zoon van Vestdijk, Dick, is de zanger van het Trio. Zij deden een gedrieen ook een heel stuk van hun repertoire. En we sloten de avond af met 3 swingende liedjes van Vincent die we met zijn allen deden.

Een heel groot feest! En wat een heerlijke zaal om te spelen!

Elk jaar vindt bij zonsopgang het poeziefestival Sunsation plaats in het "Stonehenge van de Flevopolder" het landschapskunstwerk "Observatorium" van Robert Morris.
Het is een bijzondere plek om te zijn, niet zo spiritueel en ook zeker niet zo toeristsich als het echte Stonehenge schijnt te zijn, maar om om half 5 's morgens op een open veld met honderden mensen in afwachting van dichters en muzikanten te zijn, is sowieso bijzonder.

Vincent en ik hadden de eer om het geheel an elkaar te praten en de optredenden aan te kondigingen. Onder andere Trio Drie Eilanden, met Dick Vestdijk, dat nederlandse poezie op muziek zet:

zij waren de eersten, dus het was nog wat donker.
Andere prachtige muziek werd gemaakt door No Blues, een mengeling van americana en arabische muziek.
Gedichten werden er voorgelezen door o.a. Anneke Claus, stadsdichter van Groningen, en Sophie Cerutti, die in NRC Next schrijft.
Vincent heeft Johnny van Doorns ode aan de magistrale zon voorgedragen.
Om 10 voor 7 heb ik zelf 2 Engelse gedichten gezongen aan de vleugel, 1 van Emily Dicksinson en 1 van Emily Bronte.
Er hing zo'n mooie sfeer en er was zoveel aandacht voor iedereen van het publiek.
Af en toe brak de zon door  en kon het publiek even warm worden. Want het was wel afzien, hoewel wij gelukkig een persoonlijk kacheltje hadden voor Vincents hadden (anders kon hij niet meer lezen).
Voor mij was de mooiste literaire ontdekking de dichter Mark Boog, van wie ik nog nooit iets had gelezen. Dit staat op zijn eigen website (www.markboog.nl), dus dat mag ik hier vast ook wel citeren:

Liefde

De lucht ligt als een blok op het land,
onzichtbaar en massief.
Je gaat gekleed in de kleur van je haar,
in je ogen, je passen en je woorden.
Je bent hier en elders. Ik draag je me na
en huiver. Je bent te groot misschien,
of te dichtbij. Je onbereikbaarheid
is onvergeeflijk. Kon ik een vogel zijn –
maar de nauwkeurigheid ontbreekt me
zoals het vertrouwen. Ik kijk naar je
en huiver. Spreek me aan, want ik zwijg,
verdraag mijn wurggreep, verdraag
de onbeholpenheid, verdraag mij, liefde.

 

Een tijdje geleden waren we gevraagd voor een dubbelinterview in de Elegance. Ik had toen even een nummer gekocht om een idee te krijgen en bij dat interview met het beroemde stel (waar ik nog nooit van gehoord had) stond 1 mooie foto.
We stemden toe.

De interviewster kwam en het werd een zwaar gesprek. Ik ben niet zo'n tralala-iemand en de interviewster ook niet. Vincent schuwt de diepte ook nooit in interviews. Ik denk dat het wel een mooi gesprek was en dat ze het goed heeft opgeschreven.

Toen moesten er nog foto's (meervoud dus) gemaakt worden. Dat kostte een hele dag, in een design-appartement ergens in Amsterdam Noord. Een styliste had de kleding uitgezocht die we aan moesten, een visagiste zorgde ervoor dat we er op ons voordeligst uitzagen en de fotografe maakte foto's met een analoge camera.
Deze foto is gemaakt door de styliste. Ik herken mezelf niet (die schoenen!), maar we hebben wel een hartstikke leuke dag gehad met zijn vijven! En Vin in een pak was toch wel erg mooi.
 

In 1992 liepen we door Londen, in West End, op zoek naar een voorstelling die we eventueel konden gaan kijken. In een van de theaters speelde Five Guys named Moe, de titel van een heel leuk liedje op de geweldige plaat Jumpin Jive  van Joe Jackson. Zonder verder te weten wat deze voorstelling te bieden had, kochten we kaartjes en we hadden de avond van ons leven. Wat een vrolijke musical! En ik hou helemaal niet van musicals, dacht ik altijd!
Conclusie: ik hou niet van serieuze musicals. Niets-aan-de-hand-musicals als Five Guys, Singing in the rain (ook in Engeland gezien), My fair lady (heb ik op dvd): ja, graag!

En vanavond dan de Five Guys in het Nederlands. Heerlijk! Polonaise op het podium gelopen, zere handen van het meeklappen. www.fiveguys.nl
Op youtube vond ik dit filmpje waarin Joe Jackson Jumpin Jive live speelt. Hij vindt de musical vast ook het einde!
http://www.youtube.com/watch?v=eGcJfSXLg-g&feature=related

vanavond werd Vincents nieuwe roman De Ottomaanse Herder gepresenteerd in een boekhandel in Amstelveen. Er waren twee blindengeleidehonden bij aanwezig - de roman gaat over een geleidehond- die het eerste exemplaar min of meer aanboden. Wat een lieve honden! Ik zou er zo 1 nemen,...

Vandaag en dinsdag de hele dag in Wijk aan Zee geweest in de studio bij Jan-Paul van der Meij (www.j-p.nl) om 10 van de nursery rhymes op te nemen die ik al jaren zing met de kleutertjes van de school hier in de straat.
wat was dat leuk om te doen! Bij elk liedje bedachten we weer een andere sound. Het moest vrolijk en aanstekelijk zijn, maar niet kinderachtig en ook niet dom.
Volgens mij, en ook volgens Jan-Paul en Vincent, is het heel leuk gelukt!

Vanmiddag had ik mijn eerste drumles!
Ik dacht dat ik veel te oud was om het nog te leren, hoewel ik het wel mijn hele leven heb willen kunnen. Het heeft me altijd zo heerlijk geleken om drummer te zijn. En drummers zijn altijd heel aardig, ik ben nog nooit een chagarijnige drummer tegengekomen. Cesar Zuiderwijk heeft mij nog eens geleerd hoe je geluidssnoeren moet op"rollen", toen ik stond te klungelen met de snoeren van Vincents Korg tijdens een bijeenkomst met BNers in de tweede kamer.
Bij Cappucino heb ik nog eens heel leuk zitten praten met de drummer van Jamie Cullum.
Mijn beste vrienden zijn drummers.
Op 1 voorwaarde: zolang ze maar niet drummen!
Want dat drummen is een teringherrie. Daar heb ik nu iets op gevonden: oordoppen. Dat is de beste uitvinding sinds het ontstaan der mensheid.

Ik was ze helaas vergeten op mijn eerste drumles en nu heb ik hoofdpijn. Het was ook nog eens heel erg moeilijk, dat drummen, maar mijn leraar vond me geen hopeloos geval, want ik mag volgende week terugkomen. Ik heb het Vincent nog niet verteld: pas als ik kan drummen, laat ik het hem horen. Dan zal hij wel van zijn stoel vallen!

http://www.youtube.com/watch?v=bZNm6GPnXk8

Het jaar begint meteen goed! Vincent en ik zijn gevraagd het Sunsation Festival in Lelystad te presenteren. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het klinkt erg mooi, dus dat gaan we zeker doen. Wel vroeg op, want het begint al om 5 uur of nog eerder!!

Het Sunsation Festival is begonnen als een poëtische viering van de zomerzonnewende dat jaarlijks terug zou keren. Sunsation is uitgegroeid tot een multidisciplinair festival. Naast poëzie is er muziek, theater en beeldende kunst te bewonderen. Het festival vindt plaats op of omstreeks de 21e juni bij het ochtendgloren. Dit is de dag met de kortste nacht en de meeste uren daglicht. Welke locatie zou er voor dit festival geschikter kunnen zijn dan het Observatorium Robert Morris te Lelystad, het mooiste en belangrijkste landschapskunstwerk in Nederland. In de loop der jaren is Sunsation uitgegroeid tot het grootste buitenpodium voor poëzie. Zo 'n 1000 bezoekers luisteren van 's morgens 05.00 uur tot 09.00 uur naar de poezie, proza en entre-acts. Het unieke van Sunsation is dat ondanks de groei en expansie het festival nog gratis toegankelijk is.
www.festivalsunsation.nl